Η φωνή της καιωμένης βάτου ή το κλάμα μιας χαμένης ευχής ,
θα ήταν ανάσταση ,μπροστά στην πραγματοποίηση του πιο άπιαστου ονείρου ,
ακριβώς γιατί και το άπιαστο όνειρο ,σέρνει μαζί του το βάρος των χαμένων ελπίδων,
που κάποτε θα ανέβουν στον αέρα, όντας ελαφρύτερες κράζοντάς μας Ωσαννά!
Δεν απομένει λοιπόν τίποτε άλλο από το να ελπίζουμε.
Κωνσταντίνος Νικολαϊδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.