Το παιδί στο Pet shop

Η εργασία μου είναι ασφαλιστικός σύμβουλος , και πολλές φορές επισκέπτομαι τους πελάτες στο χώρο τους για να τους προτείνω κάποιο πρόγραμμα ασφάλισης , ανάλογα με τις ασφαλιστικές ανάγκες που έχει ο κάθε άνθρωπος. Πήγα κάποτε σε ένα Pet shop , για να μιλήσω για ασφάλιση νοσοκομειακή με τον καταστηματάρχη και πάνω στην συζήτηση, μπαίνει ένας πιτσιρίκος να αγοράσει ένα σκυλάκι από Pet shop. Μπαίνει λοιπόν στο μαγαζί και ρωτάει τον ιδιοκτήτη πόσο στοιχίζει ένα κουταβάκι. 100 Ευρώ του λέει εκείνος. Τι κρίμα, λέει ο μικρός, δεν έχω τόσα χρήματα. Ψάχνει τις τσέπες του και βλέπει ότι έχει 7,58 Ευρώ. Έχω μόνο τόσα, λέει, μπορώ με αυτά να δω τουλάχιστον τα κουτάβια και να τα χαϊδέψω λιγάκι;
Ο καταστηματάρχης το σκέπτεται λίγο, σφυρίζει και τα κουτάβια έρχονται τρέχοντας κοντά του. Ένα από τα κουτάβια κούτσαινε λίγο και ήρθε τελευταίο στην παρέα. Μόλις το είδε ο μικρός λέει: αυτό θέλω να αγοράσω! Μα αυτό είναι ανάπηρο ξέρεις και δεν θα μπορέσει ποτέ να παίξει μαζί σου όπως τα αλλά, του λέει ο κύριος, εγώ δεν σου συνιστώ να πάρεις αυτό διάλεξε κανένα άλλο. Όχι, λέει ο μικρός, εγώ αυτό θα αγοράσω όταν μαζέψω τα χρήματα.
Αφού με τα πολλά ο καταστηματάρχης βλέπει ότι ο μικρός δεν αλλάζει γνώμη του λέει: εντάξει, μπορείς να πάρεις αυτό το κουτάβι δωρεάν, δεν θέλω χρήματα. Έξαλλος ο μικρός του αποκρίνεται:

Όχι, αυτό το κουτάβι αξίζει τα ιδία χρήματα με τα αλλά, έχει την ίδια αξία.

Βγάζει λοιπόν τα 7,58 Ευρώ που είχε πάνω του, τα δίνει στον κύριο και του λέει: τα υπόλοιπα θα σου τα δίνω 1 Ευρώ την ημέρα ώσπου να σε ξεχρεώσω.
Ο καταστηματάρχης δεν κατάλαβε την εμμονή του μικρού να αγοράσει ένα ανάπηρο ζώο και τότε ο μικρός σηκώνει το παντελόνι του και δείχνει το πόδι του που ήταν τεχνητό (πρόσθετο μεταλλικό) και λέει:

δεν χρειάζομαι έναν σκύλο να τρέχει γιατί και εγώ δεν μπορώ να τρέξω βλέπετε, και νομίζω ότι ο σκύλος χρειάζεται κάποιον που θα τον καταλαβαίνει!

Δόξα τω Θεό για το μάθημα που μου έδωσε μέσω της αγάπης του παιδιού εκείνου.